Laatst zei iemand tegen mij: ‘Je doet wel druk vandaag.’ Dat klinkt niet als iets bijzonders. Maar toch raakte het iets in mij. Mijn hoofd ging direct aan: zie je wel, ik ben te druk, te veel. Ik moet me aanpassen. Voor ik het wist, zat ik in de verdediging. Kortaf. Gesloten. Zo niet mezelf.
Herken je zo’n moment? Dat iemand iets zegt, iets kleins, misschien onschuldigs, en BAM, daar ga je. Alsof een lont het buskruit in ons aansteekt en er direct iets ontvlamt. Je reageert instinctief: je slaat terug of klapt helemaal dicht. De een voelt irritatie, frustratie of boosheid, de ander barst in tranen uit.
De oorzaak van je reactie zit niet in de opmerking, maar in wat het bij jou vanbinnen losmaakt. Een herinnering, een overtuiging, een gevoel dat ergens verborgen lag te wachten om gezien te worden.
En hoe kwetsbaar je reactie misschien ook voelt, juist daarin zit ook je kracht. Want als jij degene bent bij wie het ontstaat, ben jij ook degene die ermee kan leren omgaan. Stel je dezelfde situatie nog eens voor. Iemand zegt iets wat je raakt. Maar in plaats van automatisch te reageren, haal je even diep adem. Neem je de tijd om te schakelen van emotie naar bewustzijn. Dat is niet eenvoudig. Maar als het lukt, stel jezelf dan de vraag: waarom raakt dit mij? Wat zegt dit eigenlijk over mij?
Je wordt niet geraakt om je pijn te doen, maar om je iets te laten zien. Iets dat jou vanbinnen raakt. En misschien is dat iets waardevols. Je hoeft het niet op te lossen. Soms hoort het gewoon bij wie je bent. Het gaat erom dat je begrijpt wat er geraakt wordt en hoe je ermee omgaat.
Daar zit je echte vrijheid: je hebt een keuze. De keuze om te voelen wat er in je gebeurt én om het uit te spreken. Zo blijf je in verbinding. Met jezelf én met de ander.
De keuze om geraakt te worden… zonder jezelf kwijt te raken.
